Çeşme'nin Sesi Haber Portalı

Türkiye’de yetmiş yılı aşkın süredir aynı oyun sahneleniyor. Sandık kuruluyor, partiler sahneye çıkıyor, seçim şenlikleri yaşanıyor, halk oyunu kullanıyor.
Perde kapanıyor ve halk seyirci koltuğuna oturuyor. Çünkü asıl iktidar, hiçbir zaman sandıkta şekillenmedi. Hep perde arkasında, görünmez bir güç vardı.
Seçilenler seçenleri değil, o görünmez devleti temsil etti. Onların görevi, halkın taleplerini karşılamak değil, “asıl devlet partisinin” taşeronluğunu yapmaktı.

Cumhuriyetin ilk yılları tek parti diktasıydı. Sonrasında çok partili hayata geçiş, aslında çok devlet partili bir oyundan ibaretti.
İşçilerin, emekçilerin, ezilenlerin kendi partilerini kurmalarına izin verilmedi; kuranlar kısa sürede kapatıldı. 1950’de Demokrat Parti iktidara geldiğinde bile asıl değişen yalnızca taşerondu, efendi aynı kaldı.
Bugün hâlâ aynı düzen sürüyor: Görünür iktidar ile görünmez iktidar arasındaki ikili yapı. Görünür iktidar sınırlarını aşarsa, tanklar devreye girerdi.
Şimdilerde ise darbe tanksız yapılabiliyor. Bir yasanın, bir mahkeme kararının ya da bir kayyım atamasının ardında aynı zihniyet var.

Türkiye’nin 1952’de NATO’ya girişinden bu yana bağımsızlık bir masaldan ibaret. İstiklâl marşını ne kadar yüksek sesle söylesek de gerçek değişmez: Türkiye emperyalizme göbekten bağlı bir rejimdir.
Böyle bir rejimde demokrasi ancak süslü bir vitrin olur.

Batı Demokrasisinin Yaldızı

Peki Batı’da durum farklı mı? Sanılanın aksine hayır. “Batı demokrasisi” denilen şey de büyük bir aldatmacadır.
Temsilî demokrasi adı verilen düzen, halkın iradesini yansıtmak için değil, sermaye sınıfının iktidarını korumak için icat edilmiştir.
Sandık, kapitalizmin altın kafesidir: Halk oyunu verir ama karar veremez. Yurttaş kimliği sandığa indirgenir, siyaset profesyonel politikacıların tekelinde kalır.

Kapitalizm ile demokrasi yan yana yaşayamaz. Kapitalizm eşitsizlik üretir, kutuplaştırır, dışlar. Demokrasi ise eşitliği, ortaklığı, birlikte karar almayı varsayar.
Biri varsa diğeri yoktur. Bugün dünyaya bakın: “Demokratik” denilen ülkeler emperyalist savaşlara, sömürülere, ekolojik yıkıma öncülük ediyor.
Eğer Batı’da gerçekten demokrasi olsaydı, dünya bu halde olur muydu?

Gerçek Demokrasi Nedir?

Gerçek demokrasi sandıkla sınırlı değildir. Gerçek demokrasi, halkın kendi kendini yönetmesidir.
Her bireyin politik özne olduğu, her yurttaşın karar süreçlerine katıldığı bir düzendir. Demokrasi, itiraz hakkıdır, denetimdir, eleştiridir, öneridir.
Demokrasi, bütçenin, hazinenin, müştereklerin yağmalanmasına seyirci kalmamak; söz hakkını her an kullanabilmektir.

Bu nedenle demokrasi, profesyonel politikacılara bırakılamayacak kadar hayati bir meseledir.
Yurttaş, yalnızca seçim günü değil, her gün politikanın öznesi olmalıdır.
Toplumsal kurumlar sorgulanabilir olmadıkça, yasalar halkın iradesiyle değiştirilemedikçe, yurttaşın iradesi yalnızca sandıkla sınırlı kaldıkça demokrasi masaldan öteye geçemez.

Bugünün Tablosu

Bugün bu rejimin aldatma ve oyalama kabiliyeti aşınmış durumda. Belediye seçimleri öncesinde ve sonrasında yaşananlar, Kürt illerine kayyım atamaları, çaresizliğin işaretidir.
İktidarın elinde yalnızca iki silah kaldı: Yalan ve terörün manipülasyonu. Ama bu iki silahla nereye kadar?

Türkiye’nin en temel meselesi demokrasi eksikliğidir. Ne ekonomik kriz, ne dış politika çıkmazı, ne de toplumsal huzursuzluk bu eksiklikten bağımsızdır.
Çünkü demokrasi, yalnızca bir yönetim biçimi değil, aynı zamanda sorun çözme kapasitesidir. Demokrasi yoksa adalet de yoktur, eşitlik de yoktur, özgürlük de.

Masalı Bitirmek

Artık karar zamanı. Ya bu sahte sandık oyununu seyretmeye devam edeceğiz, ya da hakiki demokrasi için yurttaş olmanın onuruna sahip çıkacağız.
Gerçek demokrasi, sandığın ötesinde başlar. Halkın kendi iradesine sahip çıkmasıyla, müşterekleri savunmasıyla, kendi geleceğini kendi elleriyle kurmasıyla mümkündür.

Demokrasi bir masal değil; halkın yazacağı hakiki bir hikâye olmalıdır.

(Bu yazının temel fikirleri Fikret Başkaya’nın demokrasi eleştirilerinden esinlenilerek kaleme alınmıştır.)